„Proszki były zwykłe odrobina kofeiny, salicylu i czegoś tam jeszcze, i nazywały się „kogutkami", ponieważ na ich papierowym opakowaniu wydrukowany był kogut. Kupowało się je bez recepty w każdym kiosku. Właśnie to staromodne opakowanie różniło je od proszków w opłatkach lub kapsułkach. Naturalnie opłatek i kapsułkę można też ostrożnie otworzyć, wysypać z nich zawartość i wypełniwszy jakimś innym dowolnym proszkiem, przykryć pokryweczkę z powrotem. Ale na zdrowy rozum, łatwiej to było zrobić z rodzajem małej kopertki, jakim był „kogutek" — wystarczyło rozwinąć papierek, a następnie złożyć go w ten sam sposób, co był złożony przedtem. Czy jest to również szukanie dziury w całym
Przed kolacją to i owo się zdarzyło. — Ten okropny gramofon zupełnie odcina nas od szynkwasu — mruknął Leon, wstając z leżaka.
—Przecie pan już zamówił kolację — odrzekła.
Leżała na sąsiednim leżaku, zwrócona twarzą ku mostowi Kierbedzia. Jedno ramię zwisało jej z poręczy, prawie dotykając rozgrzanego dachu. Gdyby była ustawiła leżak w przeciwną stronę, nogami na północ, miałaby przed sobą widok znacznie ładniejszy chociażby Wisłę znikającą w oddali. A tak — most zagradzał wszystko. Mimo to Leon zauważył, że kładła się zawsze właśnie w ten sposób.“(5)