„Nie, nie, nie, jemu to raczej należy wybaczyć! Ty wielki świecie, czy ona kpi sobie z niego!
— Myślałam tak często, dlaczego właściwie pan l u jest — mówi panna rezolutnie swym przypadkowym językiem.
O.l.llll roidłiai. 17 257
— Dlaczego ja tu jestem — co takiego
— Dlaczego pan tu przebywa, — tak długo w każdym razie. Nie jest pan chory, nic panu nie dolega, wakacje minęły oddawna. Przepraszam, to nie z ciekawości.
— Mogę mieć swe przyczyny.
— Tak, naturalnie.
— A pani sama, czemu pani tu jest
Panna rzuca się nagle w krześle naprzód i całym swoim korpusem pochyla ku ziemi — O Boże,
0 Boże — tak, ma pan słuszność, nie powinnam była pytać!
— Owszem, owszem, to nic nie szkodzi, mówi samobójca przestraszony. —To znaczy, ja nie powinienem był pytać. Nie zwracaj pani na to uwagi!
— Myślałam mianowicie — spodziewałam się, że pan, który jest taki dzielny i taki światły, że pan mógłby wskazać mi drogę. Tak. Że wiedziałby pan jaką radę. Nie mogę tego powiedzieć. Raz już mi pan pomógł.
Domyśbł się, że napomknęła wizytę sołtysa
1 pewną paczkę bstów, wywnioskował dalej, że to co ją dręczyło były troski miłosne, nic innego.
— Doprawdy, nie traćmy odwagi, proszę panią! — mówi i pociesza ją. —Nie trzeba. Skoro napotykamy los, nie mamy nic innego do czynienia, jak zejść mu z drogi.“(16)