„Nie ma potrzeby mówić już o tym, jak udało mi się dobrnąć do stacji kolejowej i opuścić te złowieszcze strony.
Kate! Wybacz mi ten długi list. Nie mogłem nie opowiedzieć Ci wszystkiego. A kiedy otrzymam wieści od Ciebie... nie wiem!
ZAMIAST EPILOGU
Słońce szeroką smugą zalewało zielone sukno biurka. Samuel Knight odsunął notatki i zamyślił się. Dziesięć lat... Dziesięć długich lat minęło od czasu zadziwiających wydarzeń w jego życiu.
Okoliczności układały się pomyślnie. Po pewnym czasie mógł znów powrócić do swojej ulubionej pracy. Cieszył się uznaniem jako uczony. Badania dawały mu szczęście i zadowolenie. Ciężka praca, ale szlachetnie obrany kierunek. I wreszcie precyzyjne, ujęte w piękne, harmonijne formuły rozwiązanie. W działalności naukowej był surowy i obiektywny. Lecz gdy pozostawał sam na sam z sobą, myśli jego odbiegały daleko od zwykłych pojęć, pozbawione były ścisłości, stawały się kapryśne. W ten sposób rodziły się luźne notatki...
Z NOTATEK SAMUELA KNIOHTA
„Jak wielkie sq osiągnięcia ludzkiego rozumu, ludzkiej wiedzy! Chciałbym przedstawić (choćby tylko migawkowo) całość postępowego marszu ludzkości na drodze jej rozwoju. Ale czy to możliwe W marszu tym wszystko jest nowe i równocześnie nieodwracalne, nieuniknione... Czyżbym byl fatalistą Naturalnie, że niel A może w materialistycznym pojmowaniu praw natury tkwi pewna doza fatalizmu Niel Chodzi nie o zrozumienie, lecz o niedostateczne rozumienie tych praw. A przede wszystkim o niedostateczne rozumienie praw istnienia...“(10)