„Gdybym nie wiedział, że nikt inny teraz wejść tu nie mógł, nie byłbym Go rozpoznał. Wszedł wprost z izby łaziebnej, bez peruki, okryty tylko białym kąpielowym płaszczem. Był łysy, przez resztkę włosów nad czołem prześwitywała Mu czaszka. Patrzyłem w osłupieniu na tę twarz obrzmiałą, znużoną, o zapadniętej górnej szczęce i obwisłych policzkach, których żółtawa bladość uderzała czymś chorym — na te oczy złapane w sieć zmarszczek... Wiedziałem, że czas Go dosięgnął, wśród młodszych oficerów krążyły dowcipy o pudrze i czernidle, jakich podobno używał, szeptano też o sznurówce. Puszczając mimo uszu te żarty, nie sądziłem jednak, że dzieło zniszczenia okaże się tak okrutne miałem przed sobą szpetne i wzniosłe relictum królewskiej świetności.
Lecz to Mu nie wystarczyło, chciałmnie silniej doświadczyć. Rozchylił płaszcz i ukazał swe ciało przepasane ręcznikiem tłustą białą pierś i wylewający się brzuch. — Raczy pan spojrzeć, generale Keller — rzekł spokojnie — powinien pan wiedzieć, jak wyglądam.
W dniu wymarszu korpusu czekałem z grupą oficerów sztabowych na tarasie pałacu, w którym mieściła się kwatera główna. Był wczesny, chłodny ranek, od strony lasu dolatywały dźwięki trąbki marszowej pierwsze szwadrony korpusu ciągnęły na główny trakt. Staliśmy w milczeniu, wiedząc, że za chwilę ukaże się Wódz Naczelny. Nieskłonni do rozmów trawiliśmy w sobie myśl o przyszłości, w tak niejasnych malującej się barwach, gdy z głębi, od pałacowego korytarza, zaczęło się ku nam przybliżać dzwonienie ostróg. Kiedy nadchodził, jeszcze niewidzialny, przemknęło mi nagle przez głowę, jak będzie wyglądał,“(9)