„Był bezwietrzny, bezdeszczowy czerwiec. Kryształowe powietrze, miasteczko Morgana, cóż, życie samo, trwało skupione, spokojne, porcelanowe, raz opromienione słońcem, raz poświatą księżyca, myślała Cassie. W cieniu opuszczonego domu coś się chyba teraz działo, choć przecież nic na to nie wskazywało. Musiały tam pozostać jakieś resztki dawnego życia, starego, być może, jak świat.
Od chwili kiedy wyprowadzili się stamtąd MacLainowie, dach przeciekał na głowy ludziom, którzy znaleźli się tam choćby na chwilę. Wartki, niespokojny nurt, ciemny iniezależny od niczego, opływał ten dom (jakieś dźwięki, jakieś szelesty płoszyły czasami pta
ctwo). Są to niechybnie objawy życia, bardziej wartkiego na pewno niż życie rodziny Morrisonów, ale bardziej chyba niespokojnego, myślała Cassie i zrobiło jej się nieswojo.
Czyżby była tam teraz Virgie Rainey Może wśliznęła się niepostrzeżenie i uderzyła w klawisze, ale w takim razie czemu jej nie widać I kiedy przyszła Cassie niiała niejasne uczucie, że ktoś się z niej naigrywa. Przez chwilę wątpiła nawet o tym, czy rzeczywiście słyszała Fur Elise — jakże łatwo podawała w wątpliwość własne wrażenia. Westchnęła więc i uderzyła się pięścią w pierś, jak to zwykła czynić Parnell Moody.“(7)