„— Pieniędzy! Do stu diabłów! A brak nam ich dlatego, że faworyci królowej przejedli je... Dlatego właśnie królowę nazywają „Madame Deficyt". Więc to właściwie nie król jest rozgniewany, lecz królowa, król jest najwyżej niezadowolony z tego, że wszystko się tak niepomyślnie układa.
— Teraz już wszystko rozumiem — odpowiedział Pitou.
— A co z tą szkatułką
— Ano prawda! Ta przeklęta polityka zawsze mnie zaprowadzi nie tam, gdzie trzeba. Tak... więc przede wszystkim chodzi o tę szkatułkę. Masz słuszność. Dopiero po tym, jak się zobaczę z doktorem Gilbertem, wrócimy do polityki. To moja święta powinność!
— Nie ma nic świętszego na świecie od świętych powinności! — dodał Pitou.
— W takim razie chodźmy do liceum imienia Ludwika Wielkiego, gdzie się znajduje Sebastian Gilbert — oświadczył Billot.
— Ano, chodźmy! — zgodził się Pitou westchnąwszy z żalem, gdyż nie bardzo mu się chciało rozstać z miękkim trawnikiem, do którego już się zdążył nieco przyzwyczaić. Ponadto, nie bacząc na wszystkie podniecające przeżycia ubiegłego wieczoru, sen, ów nieodłączny towarzysz czystego sumienia, tak upragniony przez umęczone ciało, coraz mocniej ogarniał naszego wielce godnego i bardzo utrudzonego bohatera.“(12)